Saturday, April 03, 2010

ကေနာင္မင္း-ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင ္ အေရးအခင္း-- ပန္းထိမ္းမင္းသား အေရးအခင္း



ကေနာင္မင္းသားၾကီး-From Myanmar Online Encyclopedia

ကေနာင္မင္းကို ကေနာင္မင္းသား(သုိ႕) ကေနာင္မင္းသားၾကီးဟု ေခၚေ၀ၚသံုးႏႈန္းၾကသည္က မ်ားသည္။ စင္စစ္အားျဖင္႔ ျမန္မာ႕နန္းတြင္းအေခၚအေ၀ၚအရဆုိလွ်င္ အိမ္ေရွ႕မင္းျဖစ္ေသာ ကေနာင္ကုိ ကေနာင္မင္းဟုသာ ေခၚရမည္ျဖစ္သည္။ မင္းသား (သုိ႕)မင္းသားၾကီး ဆုိသည္မွာ အိမ္ေရွ႕မင္းထက္ အဆင္႔နိမ္႔သည္။
ကေနာင္မင္းသား(ျမန္မာ ၁၁၈၁-၁၂၈၁) သည္ျမန္မာႏုိင္ငံ ကုိယ့္မင္းကုိယ္ခ်င္းဘ၀ႏွင့္ေနစဥ္ကပင္ ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ေခတ္သစ္ႏုိင္ငံတခု ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ ၾကိဳးပမ္းခဲ့သည့္ ျမန္မာမင္းသားၾကီး တစ္ပါး ျဖစ္သည္။ လူသုံးကုန္ပစၥည္း ထုတ္လုပ္မႈ နည္းစံနစ္ ေျပာင္းလဲျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ လူ႔သမုိင္းတြင္ ေခတ္တစ္ေခတ္မွ အျခားေခတ္တစ္ေခတ္သုိ႔ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ရသည္ျဖစ္ရာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္လည္း ၁၉ ရာစု ႏွစ္မ်ား အလယ္ေလာက္က ေခတ္ေျပာင္းလဲျခင္းကုိ ဖန္တီးေပးသည့္ အျဖစ္ အပ်က္မ်ားေပၚေပါက္ခဲ့ေလသည္။

ေအာက္ျမန္မာျပည္တြင္ျဗိတိသွ်တုိ႔ ေရာက္ရွိ ၾကီးစုိးလာျခင္း၊ ကုိယ့္မင္း ကုိယ္ခ်င္းေနေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံ အထက္ပုိင္းသည္ ထုိစဥ္အခါက တုိးတက္လ်က္ရွိေသာ ဥေရာပႏုိင္ငံအခ်ဳိ႔ႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈမ်ား ရရွိလာျခင္း ေၾကာင့္ လူသုံးကုန္ပစၥည္း ထုတ္လုပ္မႈ နည္းစနစ္တုိ႔၏ အေျခခံျဖစ္ေသာအသစ္အဆန္း ထြင္မႈေျပာင္းလဲမႈတုိ႔သည္ အထက္ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ေရာက္ရွိလာကာ ေခတ္ကုိေျပာင္းလဲေစႏုိင္မည့္အခြင့္အလမ္းမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ေလသည္။ ထုိအခြင့္အလမ္းမ်ားကို အျမင္က်ယ္စြာႏွင့္ အသုံးျပဳၾကေသာ ထုိေခတ္ျမန္မာေခါင္းေဆာင္တုိ႔တြင္ အေရး ပုိမိုပါ၀င္ခဲ့သူကုိ ရွာေဖြလွ်င္ကေနာင္မင္းသားၾကီးကုိပင္ ေတြ႔ရေပမည္။
အတၳဳပၸတၱိ အက်ဥ္း
ကုန္းေဘာင္ေခတ္ အမပူရ ဒုတိယျမိဳ႔တည္ သာယာ၀တီမင္း (၁၈၃၇-၁၈၄၆)ႏွင့္ `သီရိသုစႏၵာမာလာမေဟ´ဘြဲ႔အမည္ရွိ ေရႊဘိုမင္းတရားႀကီး၏ ေတာင္ေဆာင္ေတာ္၊ ေက်ာက္ေမာ္ျမိဳ႔စား မိဖုရားတုိ႔တြင္ သားေတာ္ႏွစ္ပါးတုိ႔ ထြန္းကားခဲ့ရာ သားအၾကီးမွာ ပဥၥမသဂၤါယနာတင္ မင္းတုန္းမင္း ျဖစ္၍ အငယ္မွာ သတုိးမင္းရဲေက်ာ္ထင္ ဘြဲ႔ခံ ကေနာင္မင္းသား ျဖစ္ေလသည္။ ကေနာင္မင္းသားသည္ သကၠရာဇ္ ၁၁၈၁ ခုေတာ္သလင္း လျပည့္ေက်ာ္၂ရက္ တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ဖြားျမင္၏။ ဖြားစဥ္က မီးေနေဆာင္သုိ႔မေရာက္မီ ေတာင္ေဆာင္၌ဖြားျမင္သျဖင့္ ခမည္းေတာ္က ေမာင္ေတာင္မင္းဟု ကုိယ္တုိင္မွည့္ေခၚခဲ့၏။ ခ်စ္စႏိူးေခၚေသာ ငယ္မည္မွာ `ထိပ္တင္ေကာက္´ ျဖစ္၍ မင္းသားလတ္အဆင့္တြင္ မင္းတပ္ျမိဳ႔ကုိစားခဲ့ရသည္။ ေနာင္ေတာ္ပုဂံမင္း (၁၈၄၆-၁၈၅၃)ထီးနန္းဆက္ခံေတာ္မူေသာအခါ `သီရိသုမဟာ ဓမၼရာဇာ´ဟူေသာ ဘြဲ႔ေတာ္ႏွင့္ ကေနာင္ျမိဳ႔ကုိ စားရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကေနာင္မင္းဟု တြင္ေလသည္။
သို႔ေသာ္ ဒုတိယ အဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ပြဲတြင္ ပုဂံမင္းအား ေနာင္ေတာ္ မင္းတုန္းမင္းကေရႊဘိုမွပုန္ကန္ရာတြင္ အတူဦးေဆာင္ပါ၀င္ခဲ့သည္။ သကၠရာဇ္ ၁၂၁၄-ခုႏွစ္၊ သက္ေတာ္ (၃၃)ႏွစ္တြင္ ေရႊဘိုမင္းတရားႀကီး၏ အေနာက္နန္းေတာ္ မိဖုရား (အေနာက္နန္းမေတာ္မျမေလး)၏ သမီးေတာ္ လိႈင္ထိပ္ေခါင္တင္ႏွင့္ လက္ထပ္ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ တပယင္း၊ ေတာင္တြင္းႀကီး၊ ပဥၥလငါးၿမိဳ႕ႏွင့္ စေလၿမိဳ႕မ်ားကို စားရေလသည္။
ကေနာင္မင္းသားသည္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသား (နန္းညြန္႕နန္းလ်ာမင္းသား) လည္းျဖစ္ၿပီး ထီးနန္းစည္းစိမ္ႏွင့္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကိုဆက္ခံရန္အခြင့္ရွိသူျဖစ္ေနေပရာ ထိုအခြင့္အေရးကို မက္ေမာၾကေသာ တူေတာ္မ်ား (ျမင္ကြန္းမင္းသားႏွင့္ ျမင္းခုန္တိုင္ မင္းသား) တို႔၏လုပ္ႀကံမႈေၾကာင့္ ကံေတာ္ကုန္ခဲ့ရသည္။ ကေနာင္မင္းသား ကံေတာ္ကုန္စဥ္ သက္ေတာ္မွာ (၄၇)ႏွစ္သာ ရွိေသးသည္။ ပေဒသရာဇ္ေခတ္ရွိ နန္းတြင္း အေရးအခင္းမ်ားမွာ သမိုင္းတင္ထားသည္ထက္လည္း ပိုမိုရႈပ္ေထြးေနတတ္သည္။
မိဖုရားမ်ားႏွင့္ သားသမီးေတာ္မ်ား
ကေနာင္မင္းသားသည္ မိဖုရားႏွင့္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ေပါင္း ၅၂-ပါးရွိၿပီး ၎တို႔မွဖြားျမင္ေသာ သားသမီးေတာ္မ်ားမွာ ၁၀၂-ပါးရွိသည္။
သားေတာ္၊တူေတာ္မ်ားအား စိတ္မခ်ျခင္း
အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသားႏွင့္ မင္းတုန္းမင္းတို႔ ဆံုေသာအခါ သားေတာ္၊တူေတာ္မ်ားအား စိတ္မခ်ေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္တင္ေသာအခါ မင္းတုန္းမင္းက `ေအး...ေမာင္ပုေရ...ေနာင္ေတာ္ဘုရားကလည္း သီလ၀တို႔ကို စိတ္မခ်ဘူး။ ေမာင္ပုကလည္း ေမာင္ညိဳတို႔ကို ဂ႐ုမစိုက္၊ သူတို႔ကလည္း ထေနာင္းပင္က မီးတက်ည္ဆိုသလို လာၾကလိမ့္ဦးမည္´ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္။
* ေမာင္ညိဳဆိုသူမွာ ပန္းထိမ္းမင္းသားကို ဆိုလိုသည္။
* သီလ၀ဆိုသည္မွာ ျမင္ကြန္းမင္းသားကို ဆိုလိုသည္။
* ေမာင္ပုဆိုသည္မွာ ကေနာင္မင္းကို မင္းတုန္းမင္းက ငယ္စဥ္အခါက ညီပုေလးဟု ခ်စ္စႏိုးေခၚတြင္ရာမွ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ ေမာင္ပု ဟုေခၚဆိုေလသည္။
ၾကိဳးပမ္းမႈမ်ား
ကေနာင္မင္းသားသည္ သာယာဝတီမင္း၏ သားေတာ္ ၊ မင္းတုန္းမင္း၏ ညီေတာ္ ျဖစ္သည္။ ဒုတိယအဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ပြဲ ၿပီးဆံုးကာနီးတြင္ မင္းတုန္းမင္းသားႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ေနာင္ေတာ္ ပုဂံမင္းကို ပုန္ကန္ ျခားနားခဲ့ၿပီး ၁၈၅၃ ၊ ဇူလိုင္ (၁၁) တြင္ မင္းတုန္းမင္း နန္းတက္ကာ ကေနာင္မင္းသားက အိမ္ေရွ႕မင္း ျဖစ္လာခဲ့သည္။ မင္းတုန္းမင္းႀကီးသည္ ဘာသာေရး ကိုင္းရႈိင္းသူ ျဖစ္ၿပီး ကေနာင္ မင္းသားမွာမူ စီမံခန္႔ခြဲေရးတြင္ ႏိုင္နင္းသူ ျဖစ္သည္။ ကေနာင္မင္းသားသည္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ပညာေတာ္သင္မ်ား ေစလႊတ္၍ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကို ေခတ္မွီေစရန္ ေခတ္မွီ လက္နက္မ်ား တပ္ဆင္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ စစ္လက္နက္မ်ား ထုတ္လုပ္သည့္ စက္ရံုမ်ားလည္း တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ကေနာင္မင္းသားသည္ ဧရာဝတီ ျမစ္ရိုးအတိုင္း ဆန္တက္လာမည့္ ၿဗိတိသွ်တို႔၏ စစ္သေဘၤာမ်ားကို တားဆီးႏိုင္ရန္ ေရျမႇဳပ္ဗံုးကို တီထြင္စမ္းသပ္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဘာသာတရား ကိုင္းရႈိင္းသည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ျဖစ္သည့္ အားေလွ်ာ္စြာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားက ေရသတၱဝါမ်ား ေသေၾကပ်က္စီးေၾကာင္း ေျပာၾကား ကန္႔ကြက္သျဖင့္ ေရျမႇဳပ္ဗံုး ထုတ္လုပ္မႈ စီမံကိန္းကို ရပ္တန္႔ခဲ့ရသည္။ ထိုနည္းတူပင္ အျခားေသာ စက္မႈထူေထာင္ေရး ၾကိဳးပမ္းမႈမ်ားမွာလည္း ၄င္းကြယ္လြန္ျပီးခ်ိန္မွ တစ္စစႏွင့္ ရပ္ဆိုင္းသြားခဲ့ရသည္။ အခ်ိဳ႕စက္ရံုမ်ားကိုမူ အဂၤလိပ္တို႔ မႏၱေလးကို သိမ္းယူအျပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ျပန္လည္ျပီး လည္ပတ္ခဲ့ၾကေသးသည္။ကေနာင္မင္းသားကို တိုင္းသူျပည္သားမ်ားက ခ်စ္ၾကည္ေလးစားၾကၿပီး ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးအခင္းတြင္ မင္းသားႀကီးသာ လုပ္ႀကံ မခံခဲ့ရပါက ျမန္မာျပည္ သည္နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္သို႔ ဤမွ်ေလာက္လြယ္ကူစြာ၊ ေစာစီးစြာ မေရာက္ႏိုင္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ထိုစဥ္က အဂၤလိပ္ႏွင့္ ျပင္သစ္စသည့္ ႏိုင္ငံတို႕က ကိုလိုနီနယ္ေျမမ်ားရရွိရန္ အၿပိဳင္အဆိုင္ လံုးပမ္းေနၾကျခင္းျဖစ္ရာ အေထြေထြ ေခတ္ေနာက္က်ေနေသာ ပေဒသရာဇ္ႏိုင္ငံမ်ားအဖို႔ အေႏွးႏွင့္အျမန္သာကြာျခားၿပီး နယ္ခ်ဲ႕လက္တြင္းသက္ဆင္းၾကရန္ တာစူေနေပသည္။ ကေနာင္မင္းသားမွာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ပိုင္စိုးသူမဟုတ္သျဖင့္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ကာကြယ္မႈမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ကန္႕သတ္ခ်ဳပ္ျခယ္မႈမ်ား မလြတ္ကင္းေသးေခ်။

ကေနာင္မင္းသား၏ အ႐ိုးအိုးဂူ
ကေနာင္မင္းသား၏ အုတ္ဂူေတာ္ ေက်ာက္စာ
ရန္​] သၿဂိဳလ္ပံု
ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးအခင္းတြင္ ကေနာင္မင္းသား လုပ္ႀကံခံရၿပီး မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးမွာလည္း လက္မတင္ေလး လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္။ ကေနာင္မင္းသားႏွင့္အတူ မလြန္မင္းသား၊ စကုမင္းသား၊ ျပင္စည္မင္းသား သံုးပါးလည္း အသက္ဆံုးပါးရသည္။ အိမ္ေရွ႕မင္းႏွင့္ မင္းသားမ်ား လုပ္ၾကံခံရသည္မွာ သကၠရာဇ္၁၂၂၈-ခုႏွစ္၊ ဒုတိယ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္(၇)ရက္ေန႔၊ ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၆၆-ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ(၂)ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ ျဖစ္သည္။ သၿဂၤဳိဟ္သည္မွာ သကၠရာဇ္၁၂၂၉-ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆန္း(၅)ရက္ေန႔တြင္ ျဖစ္ရာ (၁၁)လၾကာမွ သၿဂၤဳိဟ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ၾကားတြင္ ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးအခင္းႏွင့္ ပန္းထိမ္းမင္းသား အေရးအခင္းတို႔ ျဖစ္ေပၚေန၍ အေလာင္းမ်ားကို ေခါင္းသြင္းၿပီး နန္းေျမဘံုသာ စံနန္းေတာ္ ေဆာင္မဘံုတြင္ ခင္းက်င္းထားပံုရသည္။
သကၠရာဇ္၁၂၂၉-ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆန္း(၅)ရက္ေန႔တြင္ နန္းေျမဘံုသာ စံနန္းေတာ္ ေဆာင္ေတာ္မကို ဖ်က္သိမ္း၍ အိမ္ေရွ႕မင္းသၿဂၤဳိဟ္ရန္ အုတ္ဂူ၊ ၎အနီးတြင္ မလြန္မင္းသား၊ စကုမင္းသား၊ ျပင္စည္မင္းသားတို႔ကို သၿဂၤဳိဟ္ရန္ အသီးသီး တန္းစီ၍ အုတ္ဂူတည္ၿပီးလွ်င္၊ ၎ဂူအေရွ႕ႏွစ္ေတာင္အကြာတြင္ စႏၵာမုနိ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ ကိန္း၀ပ္ပူေဇာ္ရန္ အုတ္ျပသာဒ္ ျပဳလုပ္ထားသည္။ အေနာက္ဘက္မွ ေစတီႀကီးကိုလည္း စႏၵာမုနိ ႐ုပ္ပြားေတာ္ ကိုစြဲ၍ စႏၵာမုနိ ဘုရားဟုေခၚေလသည္။ ေစတီႏွင့္ ႐ုပ္ပြားထားရာ အုတ္ျပသာဒ္အၾကားကား အိမ္ေရွ႕မင္းႏွင့္ မင္းသားမ်ား၏ အေလာင္းမ်ားကို အုတ္ခံုေပၚတြင္ ျမဳတ္ႏွံထားသည္။ အိမ္ေရွ႕မင္း၏ အုတ္ဂူကို အုတ္ျပသာဒ္ငယ္ လုပ္ထားသည္။ ၎အုတ္ျပသာဒ္ငယ္ကို ေစတီႏွင့္ စႏၵာမုနိ ႐ုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ ဂႏၶကုဋိတိုက္ႏွင့္ အုတ္႐ိုးသြယ္ဆက္ထားေသးသည္။
ကေနာင္မင္းသား ရုပ္ကလာပ္အား မႏၱေလးေတာင္ ေျခရင္းရွိ ဂူသြင္းသၿဂိဳလ္ခဲ့သည္။ ၁၉၈၈ စစ္အစိုးရလက္ထက္တြင္ ကေနာင္မင္းသား၏ အုတ္ဂူကို စႏၵာမုနိေစတီ ဘုရားဝင္းအတြင္း ေရြ႔ျပီး အခု မႏၱေလးေတာင္အသြား လမ္းဆံုမွာ အုတ္ဂူတည္ထားသည္။
ကိုးကား
1. ↑ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၏ ျမင္ကြန္းညီအစ္ကိုႏွင့္ ပတိမ္းမင္းသားပံုကန္မႈ (အ႒ာရသ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္တစ္)
2. ↑ ေနထြတ္၏ ‘မႏၲေလးအဘိဓာန္’ စာအုပ္
3. ↑ ေရႊကိုင္းသား၏ ႏွစ္(၁၀၀)ျပည့္ မႏၲေလး
4. ↑ ေမာင္သန္းေဆြ(ထား၀ယ္)၏ ကုန္းေဘာင္ရွင္းတမ္း

ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးအခင္း-From Myanmar Online Encyclopedia
္ ​
ျမင္ကြန္းမင္းသားပံု

ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးအခင္းသည္ ရတနာပံုေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းတြင္ ထင္ရွားေသာ နန္းတြင္းလုပ္ၾကံမႈႀကီး ျဖစ္သည္။ ၁၈၆၆-ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ(၂)ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ မင္းတုန္းဘုရင္ႏွင့္ ေတာင္ေရႊေရးေဆာင္ မိဖုရားတို႔က ေမြးေသာ သားေတာ္ႀကီးမ်ားျဖစ္သည့္ ျမင္ကြန္းမင္းသား(သီလ၀)ႏွင့္ ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသား (ဖိုးထင္) ႏွစ္ပါးက ဦးေဆာင္ျပီး လႊတ္ေတာ္တြင္ စည္းေ၀းေနေသာ အိမ္ေရွ ႔စံ ကေနာင္မင္းသားႀကီးကို ဥပါယ္ႏွင့္ လုပ္ၾကံခဲ့သည္။ ကေနာင္မင္းသားႀကီးမွာ ပြဲခ်င္းျပီး ကြယ္လြန္သြားသည္။ မင္းသားမ်ားသည္ ခမည္းေတာ္ျဖစ္ေသာ မင္းတုန္းဘုရင္ကိုပါ လုပ္ၾကံဖို႔ရာမွာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရင္ပိုင္ ေရနန္းစၾကၤာ သေဘၤာႏွင့္ ေအာက္ပိုင္း မလြန္အရပ္ကို စုန္ျပီး ပုန္ကန္ခဲ့ပါသည္။ မၾကာခင္ အေရးနိမ့္သြားသည့္အတြက္ အဂၤလိပ္သိမ္းထားေသာ ျမန္မာျပည္ေအာက္ပိုင္းကို ၀င္ေရာက္ခုိလႈံသြားပါသည္။
အေၾကာင္းရင္း
* ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္တည္ေထာင္သည့္ အေလာင္းမင္းတရား က `ငါ့သားႀကီးမ်ား အစဥ္အတိုင္း မင္းျပဳရစ္´ဟု မွာၾကားခဲ့သည့္အတိုင္း သားေတာ္ႀကီး ေနာင္ေတာ္ႀကီးမင္း ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သည့္အခါ ညီေတာ္ ေျမဒူးမင္း(ဆင္ျဖဴရွင္)က ထီးနန္းအေမြဆက္ခံသည္။ ေျမဒူးမင္းက ဖခင္မွာၾကားသည့္အတိုင္း မလုပ္ဘဲ သားေတာ္ စဥ့္ကူးမင္းကို အိမ္ေရွ႕အရာေပးသည္။ စဥ့္ကူးမင္းေနျပည္ေတာ္မရွိခိုက္ ေဖာင္းကားစား ေမာင္ေမာင္က ထီးနန္းလုသည္။ ေဖာင္းကားစား ေမာင္ေမာင္ကို ဘုိးေတာ္ဘုရား(ဗဒံုမင္း)ကမွဴးမတ္အကူအညီျဖင့္ တိုက္ခိုက္ေအာင္ႏိုင္ၿပီး ထီးနန္းသိမ္းပိုက္သည္။ ဘုိးေတာ္ဘုရားသည္ ထီးနန္းကိုလုပ္ၾကံစဥ္ ညီေတာ္ ပင္းတလဲမင္းကို အိမ္ေရွ႕စံထားမည္ဟု ကတိထားခဲ့ေသာ္လည္း နန္းတက္ေသာအခါ သားေတာ္ကိုသာ အိမ္ေရွ႕စံထားသည္။ သို႕ေသာ္ သားေတာ္အိမ္ေရွ႕စံ ကြယ္လြန္သျဖင့္ ေျမးေတာ္ ဘႀကီးေတာ္(စစ္ကိုင္းမင္း)ကို ဆက္လက္အိမ္ေရွ႕စံထားသည္။ စစ္ကိုင္းမင္းကို ညီေတာ္ သာယာဝတီမင္းက ပုန္ကန္ၿပီး နန္းတက္သည္။ သာယာ၀တီမင္း၏ ထီးနန္းအေမြကို သားေတာ္ ပုဂံမင္းက ဆက္ခံသည္။ ပုဂံမင္းကို မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ကေနာင္မင္းသားက ေတာ္လွန္ကာ မင္းတုန္းမင္း နန္းတက္သည္။ မင္းတုန္းမင္းသည္ ဆင္ျဖဴရွင္မင္းက စၿပီးပ်က္ခဲ့ေသာ အစဥ္အလာကို ျပန္လည္ျပဳျပင္သည္။ သားေတာ္မ်ားကို ထားၿပီး ညီေနာင္ကေနာင္မင္းကို အိမ္ေရွ႕စံ အေဆာင္အေယာင္မ်ား အပ္ႏွင္းသည္။ ထိုေၾကာင့္ သားေတာ္မ်ားျဖစ္ေသာ ျမင္ကြန္းမင္းသားညီေနာင္မ်ားက မေၾကနပ္ေသာ အေၾကာင္းတစ္ခ်က္ ျဖစ္ေပသည္။
* အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသား၏ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ေခတ္မီလက္နက္ႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္ေနမႈကို နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္တို႕က မလိုလားကာ ျမင္ကြန္းမင္းသားညီေနာင္မ်ားအား ေသြးထိုးေပးျခင္းသည္ အေၾကာင္းတစ္ရပ္ ျဖစ္ေပသည္။
* မင္းတုန္းမင္း၏ အလိုအတိုင္း တူေတာ္မင္းသားမ်ားကို ကေနာင္မင္းသားက ၾကည့္႐ႈ႕ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းရ၏။ မင္းသားအမ်ားက ကေနာင္မင္းသား၏ အဆံုးအမေအာက္တြင္ ေက်နပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မေက်နပ္သည္ျဖစ္ေစ ၿငိမ္ေနၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ မင္းတုန္းမင္း၏ သားေတာ္ႀကီးတစ္ပါးျဖစ္ေသာ ျမင္ကြန္းမင္းသားကမူ ၿငိမ္ေနၾကသူမ်ားထဲတြင္ မပါ။ အခြင့္အေရးရသည္ႏွင့္ ကေနာင္မင္းသားကိုသာမဟုတ္ ဖမည္းေတာ္ မင္းတုန္းမင္းတရားကိုပင္ ထၿပီးဆန္႔က်င္သည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ေတာင္ေရႊေရးေဆာင္ မိဖုရားမွ ဖြားျမင္ေသာ သားေတာ္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ကေနာင္မင္းသား၏ သမီးေတာ္ ေတာင္ညိဳမင္းသမီးႏွင့္ လက္ထပ္ခဲ့သျဖင့္ သမက္ေတာ္စပ္ေသာ္လည္း ကေနာင္မင္းသားအား မသိမသာတစ္မ်ဳိး၊ သိသိသာသာတစ္မ်ဳိး ဆန္႔က်င္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။
* ကေနာင္မင္းသားက ၿမိဳ႔စား၊ ရြာစားမင္းသားမ်ားအား မိမိတို႔အပိုင္စားရသည့္ နယ္ေျမသို႔ သြားေရာက္ေနထိုင္ခြင့္ မျပဳျခင္းအေပၚတြင္၎၊ မိမိတို႔၏ ထီးနန္းဆက္ခံခြင့္ကို အပိုင္သိမ္းကာ အိမ္ေရွ႕စံ ျဖစ္ေနသည္ကို၎ မေက်နပ္ရင္းစြဲ ရွိေနခဲ့သည္။
မင္းတုန္းမင္းတရားသည္ သာသနာျပဳမင္းပီပီ သားငွက္မ်ားကို ေဘးမဲ့ေပးသည္။ ေနျပည္ေတာ္တြင္ ကၽြဲသား၊ ႏြားသားမစာရ၊ မသတ္ရဟု အမိန္႔ထုတ္သည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားညီေနာင္က ခမည္းေတာ္ပိုင္ မဂၤလာႏြားျဖဴကို သတ္စားသည္။ ထိုသို႔ မင္းမိန္႔ကို ဖီဆန္ေသာ သားေတာ္ႏွစ္ဦးအား ဆံုးမရန္ မင္းတုန္းမင္းက အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသားကို တာ၀န္ေပးသည္။ ကေနာင္မင္းသားက မင္းသားညီေနာင္ကို ေၾကးတိုက္သြင္းကာ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားလိုက္သည္။ မင္းမိန္႔ကို ေဖာက္ဖ်က္က်ဴးလြန္ျခင္းသည္ ေသဒါဏ္ထိုက္သည့္ အျပစ္ျဖစ္သည္။ ကေနာင္မင္းသားသည္ တူေတာ္တို႔အား ေသဒါဏ္မေပးဘဲ ခ်ဳပ္႐ံုခ်ဳပ္ထားသည္ကို မင္းသားညီေနာင္က မေက်နပ္ၾကေပ။
ခမည္းေတာ္ မင္းတုန္းမင္းအေပၚတြင္လည္း သားေတာ္မ်ားကို ထီးနန္းဆက္ခံခြင့္ ေပးရန္မစဥ္းစားဘဲ ညီေတာ္ကို အိမ္ေရွ႕စံအရာ ေပးထားျခင္းအတြက္ ေက်နပ္ဟန္မတူေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ တစ္ေန႔တြင္ နန္းေတာ္ကို ပုန္ကန္ျပမည္ဟု ႀကိမ္း၀ါးေလ့ရွိသည္။
ျမင္ကြန္းမင္းသား
ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ မင္းတုန္းမင္း အမရပူရၿမိဳ႕၊ အိမ္နိမ့္စံအျဖစ္ စံေတာ္မူစဥ္ ေရႊေရးေဆာင္မိဖုရားမွ ဖြားျမင္ေတာ္မူေသာ သားေတာ္ျဖစ္သည္။ ငယ္နာမည္မွာ ေမာင္မ်ဳိးေအးျဖစ္ၿပီး ပထမဆံုးရေသာဘြဲ႔ေတာ္မွာ သီလ၀ ျဖစ္သည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ ပုဂံမင္းလက္ထက္ကပင္ သတိုးမင္းလွေက်ာ္စြာဘြဲ႔ႏွင့္ မတဲးၿမိဳ႕ကို စားရ၏။ ခမည္းေတာ္ မင္းတုန္းမင္း နန္းတက္ေသာအခါ သုမဟာသီရိဓမၼရာဇာဘြဲ႔ႏွင့္ ျမင္ကြန္းၿမိဳ႕ကို စားရေသာေၾကာင့္ ျမင္ကြန္းမင္းသားဟု ေခၚဆိုၾကေလသည္။
မင္းတုန္းမင္း၏ သားေတာ္မ်ားတြင္ အသက္အားျဖင့္ အႀကီးဆံုးျဖစ္သည္။ သတၱိဗ်တၱိ အေကာင္းဆံုးႏွင့္ စိတ္ဓာတ္အားျဖင့္ အထက္ဆံုးျဖစ္ၿပီး ညီေတာ္၊ ႏွမေတာ္မ်ားကိုလည္း ခ်စ္ခင္ေသာေၾကာင့္ ညီေတာ္၊ ႏွမေတာ္အားလံုးက အထူးပင္ ခ်စ္ေၾကာက္႐ိုေသရေလသည္။
မင္းသားညီေနာင္ ဆိုးသြမ္းပံု
* မင္းတုန္းမင္းတရားသည္ သားေတာ္ႀကီးမ်ား စံုညီစြာခစားမိလွ်င္ ၿပံဳးေတာ္မူလွ်က္ `ကိုင္း ငါ့သားမ်ား ခမည္းေတာ္ဘုရားကို ပြဲေတာ္ဟင္းမ်ား ကိုယ္ခ်က္တတ္ရာ သား၊ ငါးမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ခ်က္၍ ဆက္ၾကစမ္းပါ။ ၿမိန္ရွက္စြာ ပြဲေတာ္တည္လိုတယ္´ ဟု စင္စစ္အားျဖင့္ ဆႏၵမရွိေသာ္လည္း ကၽြမ္း၀င္ခ်စ္ခင္သည္ဟူေသာ ပရိယာယ္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူလွ်င္ အခ်ဳိ႕ေသာ သားေတာ္မ်ားမွာ ၀မ္းေျမာက္စြာျဖင့္ မည္သည့္ဟင္းခ်က္တတ္ေၾကာင္း၊ ကိုယ္တိုင္ခ်က္၍ ဆက္သၾကသည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားအလည့္တြင္ `မွန္လွပါ။ ဘုရားသားေတာ္ အမဲသားဟင္း ခ်က္တတ္ေၾကာင္းပါဘုရား´ဟု ေလွ်ာက္ထားလိုက္သည္။ မင္းတုန္းမင္းသည္ အမဲသားဟင္းကို ကိုယ္တိုင္လည္း ပြဲေတာ္မတည္၊ တိုင္းသူျပည္သား၊ ရဟန္းရွင္လူအားလံုး မစားေသာက္ရန္ တင္းက်ပ္စြာ တားျမစ္ထားရာ ႐ုတ္တရက္ ျမင္ကြန္းမင္းသား ေလ်ာက္တင္ခ်က္ကို ၾကားေသာအခါ `ဟင္´ဟု သာ တစ္လံုးတည္း ႏႈတ္မွထြက္ကာ မ်က္ႏွာေတာ္ညိဳ၍ အတြင္းေတာ္သို႔ ၀င္ေတာ္မူသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို ၾကားသိရေသာ ငယ္ကၽြန္မ်ားက `အရွင္က ဒါေတာ့ လြန္လြန္းထင္ပါ့ဘုရား´ ေျပာရာ ျမင္ကြန္းမင္းသားက `မဟုတ္တ႐ုတ္ ေနရာရွာလို႔၊ ငါတို႔ကို ဟင္းခ်က္ခိုင္းေနရေသးတယ္၊ လခေပးထားတဲ့ စားေတာ္ကဲေတြ အရွိသားနဲ့၊ ဒါနဲ႔ ငါကလည္း သူတားျမစ္ထားတဲ့ ႏြား အမဲသားခ်က္တတ္ေၾကာင္း အရြဲ႕တိုက္ၿပီး သံေတာ္ဦးတင္လိုက္တာပဲေဟ့´ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ တမင္အရြဲ႔တိုက္ေလွ်ာက္တင္ျခင္း ျဖစ္သည္။
* မင္းတုန္းမင္းသည္ သားေတာ္မ်ားကို ဟင္းခ်က္ခိုင္းသည္သာမဟုတ္၊ မိဖုရားမ်ားကိုလည္း ရံဖန္ရံခါ အားလံုးကိုေခၚၿပီးလွ်င္ ဟင္းခ်က္ခိုင္းေတာ္မူျခင္း၊ မုန္႔လုပ္ခိုင္းေတာ္မူျခင္းရွိသည္။ တေန႔၌ မိဖုရားမ်ားအား လုပ္တတ္ေသာ မုန္႔မ်ားကို ကိုယ္တိုင္လုပ္၍ ဆက္သေစ၏။ ဆက္သလာေသာ မုန္႔အမ်ဳိးမ်ဳိးထဲတြင္ လက္ႏွင့္စမ္းလိုက္လွ်င္ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေပ်ာင္း ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ရွိေသာ္လည္း စားမည္ဟုဖဲ့လိုက္ေသာအခါ မည္သို႔မွ် ဖဲ့မရ၊ ျဖတ္မရေသာ မုန္႔ကို ေတြ႔၍ ဒီမုန္႔ ဘယ္မိဖုရားလုပ္တာလည္းဟု စစ္ေမး၏။ သို႕ေသာ္ ယင္းမုန္႔ကို လုပ္သူ လက္သည္ မေပၚပဲ မည္သူမွ် စား၍မရဘဲ လႊင့္ပစ္လိုက္ရ၏။ လႊင့္ပစ္ေသာအခါ ေခြးမ်ားပင္ကိုက္စား၍မရပဲ က်ီးမ်ား၊ စြန္မ်ား ခ်ီသြားျခင္းျဖင့္သာ အဆံုးသတ္ခဲ့ရသည္။ ထိုမုန္႔ကား ဘုရင္တြင္ စားစရာ ေပါမ်ားပါလ်က္ အေၾကာင္းရွာၿပီး မိဖုရားမ်ားကို မုန္႔လုပ္ခိုင္းရမည္ေလာဟု ေဒါပြေနသည့္ ျမင္ကြန္းမင္းသားက သူ၏ မယ္ေတာ္ေဆာင္မွ အပို႔လႊတ္ေသာသူကို ႏႈတ္ပိတ္ၿပီး ဖလွယ္ေပးလိုက္ေသာ မုန္႔ပင္ျဖစ္သည္။ တမင္တကာရွာၾကံၿပီး ဆင္ေသ၏ သိုႀကီးကို ဓားျဖင့္လွီးျဖတ္ကာ မုန္႔ႏွင့္တူေအာင္ေၾကာ္၍ ေပးလိုက္ေသာ ဆင္၏သိုသားပင္ ျဖစ္၏။
* တစ္ေန႔၌ ျမင္ကြန္းမင္းသားညီေနာင္တို႔သည္ ငယ္ကၽြန္မ်ားႏွင့္တကြ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ထဲတြင္ ကစားေနၾကသည္။ အကစားလြန္ၿပီး မိုးခ်ဳပ္သြားေသာအခါ အိမ္ေတာ္၌လည္း အေစာင့္မက်န္ရစ္ခဲ့သျဖင့္ ထမင္းဟင္းခ်က္ျပဳတ္ထားမည့္သူ မရွိဘဲ ျဖစ္ေနေလသည္။ ထိုအခါ ျမင္ကြန္းမင္းသားညီေနာင္ ႏွစ္ပါးသည္ က်ဳံးေတာ္အနီး၌ ျမက္စားေနၾကေသာ ဘုရင္၏ မဂၤလာႏြားျဖဴ တစ္ရွဥ္းလံုးကို ဖမ္း၍သတ္ကာ ခ်က္ျပတ္၊ ေၾကာ္ေလွာ္ၿပီး စားေသာက္လိုက္ၾကသည္။
* ျမင္ကြန္းမင္းသားညီေနာင္ပုန္ကန္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်သည္ကို အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသား၏ သမီးေတာ္၊ ျမင္ကြန္းမင္းသား၏ မိဖုရားက သိရွိေလေသာေၾကာင့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ ခမည္းေတာ္အား သံေတာ္ဦးတင္၏။ ထိုအေၾကာင္းကို ျမင္ကြန္းမင္းသား သိေသာအခါ `သယ္..သင့္အေဖ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္ေတာ့ သင့္ကို မိဖုရားေျမႇာက္မတဲ့လား၊ ငါရွင္ဘုရင္ျဖစ္မွ သင္းမိဖုရားျဖစ္မွာေတာ့ သူမၾကည့္ဘူး၊ ဒါေလာက္ အေဖကို လင္ထက္ပိုခ်စ္လွတဲ့ သတၱ၀ါမ၊ သြားျမဲလမ္းကိုသာ သြားေတာ့´ဟု ေျပာဆိုႀကိမ္း၀ါးၿပီး အဂၤေတေထာင္းေသာ ေမာင္းဆံုထဲသို႔ အရွင္လတ္လတ္တုတ္ေႏွာင္ကာ ထည့္ေထာင္း၍ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ပစ္လိုက္ေလသည္။ (သမီးေတာ္ကို ျမင္ကြန္းမင္းသား သတ္ပစ္ေၾကာင္း ကေနာင္မင္းသား သိေသာ္လည္း အေရးမယူပဲ `သားသမီးပဲ ေနာင္မ်ားစြာရႏိုင္ေသးသည္´ဟု ဆိုကာ ေအးေအးေနခဲ့ေလသည္။
( ျမင္ကြန္းမင္းသား အေၾကာင္းစာအုပ္တစ္အုပ္မွာ သူက ကေနာင္မင္းရဲ႕သမီးေတာ္ကို မသတ္ပါဘူးလို႕ၾကားဖူးပါတယ္ တိုက္ဆိုင္စစ္ေဆးသင့္ပါတယ္)
* ညီေတာ္ ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားကလည္း သက္ေတာ္ ၁၆ႏွစ္၊ ၁၇ႏွစ္တိုင္ေအာင္ ေတာင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္အတြင္းရွိ ေရကန္တြင္ ငွက္ေပ်ာတံုးကို ေဖာင္ဖြဲ႔၍ တက္စီးၿပီး ေရွ႕ကႀကိဳးတတ္လ်က္ လူႏွစ္ေယာက္က ဆြဲရေလသည္။ ေန႔စဥ္ ျပဳလုပ္ရေသာေၾကာင့္ မွဴးမတ္ႀကီးမ်ားမွစ၍ အရာရွိမ်ားက ကြယ္ရာတြင္ ျမင္းခုန္တိုင္ဟု မေခၚဘဲ လူေတေလးဟု ေခၚေလသည္။
ၾကံစည္ၾကပံု
ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ မိမိ၏ အေထြေထြ မေက်နပ္မႈကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ ညီေတာ္ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားႏွင့္ တိုင္ပင္သည္။ ခမည္းေတာ္ႏွင့္ ဘေထြးေတာ္တို႔ကို ပုန္ကန္ၿပီး ထီးနန္းသိမ္းပိုက္ရန္ ၾကံစည္သည္။ ထိုအၾကံအစည္ကို ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္ရွိ အဂၤလိပ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက အားေပးအားေျမႇာက္ျပဳသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ ေခတ္မီေရးအတြက္ အားသြန္ခြန္စိုက္ ေဆာင္ရြက္ေနေသာ ကေနာင္မင္းသားမရွိလွ်င္ ေခတ္မီေရးလုပ္ငန္းမ်ား ရပ္စဲကုန္လိမ့္မည္ဟု အဂၤလိပ္တို႔က ေတြးထင္ယံုၾကည္ၾကပံုေပၚသည္။
စ႐ိုက္ၾကမ္းၿပီး မိမိလုပ္ကိုင္ခ်င္ၿပီဆိုလွ်င္ မည္သည့္အေရးကိုမွ် မငဲ့ကြက္၊ မည္သူ႕မ်က္ႏွာကိုမွ မေထာက္ေသာ ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ ထီးနန္းစည္းစိမ္ လုယူေရးအတြက္ လူယံုမ်ားကို စုသည္။ စာေပပညာရွင္၊ ေဗဒင္ပညာရွင္ ျဖစ္ေသာ စေလဦးပုညက အခါေတာ္ေပးသည္။ ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားတို႔သည္ ဦးပုည တြက္ခ်က္ေပးေသာ အခါေတာ္အတိုင္း လႈတ္ရွားရန္ ျပင္ဆင္ၾကသည္။ (ပထမဆံုးလုပ္ၾကံရန္ ဦးပုညထံ အခါေတာင္း၍ ႀကိဳးစားၾကရာ၌ မင္းတုန္းမင္းတရား လယ္ထြန္မဂၤလာဆင္းခ်ိန္တြင္ လုပ္ၾကံရန္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စစ္အဂၤါေလးပါးႏွင့္ ဘုရင္ကို ၀ိုင္းရံထားကာ ၾကြျမန္းေသာေၾကာင့္ လုပ္ၾကံရန္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေၾကာင္း သိရွိရေပသည္။
ျဖစ္ပြားပံု
သကၠရာဇ္၁၂၂၈-ခုႏွစ္၊ ဒုတိယ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္(၇)ရက္၊ ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၆၆-ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ(၂)ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္ တစ္ခုလံုး အံုးအံုးကၽြတ္ကၽြတ္ ဆူညံသြားေစသည့္ အေရးအခင္းႀကီးေပၚလာသည္။ ထိုေန႔တြင္ အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသားသည္ ယာယီလႊတ္ေတာ္အနီးရွိ တဲႀကီးအတြင္း၌ ျမေတာင္၀န္ႀကီးဦးမႈိ၊ ပခန္း၀န္ႀကီး ဦးရန္ေ၀း တို႔ႏွင့္အတူ သႆေမဓကိစၥမ်ားကို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးေနသည္။
မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးမွာ ေတာင္နန္းမေတာ္ မိဖုရားႏွင့္အတူ မဟာေလာကမာရဇိန္ ဘုရားပရိ၀ွဏ္ေတာ္အတြင္း၌ ပါဠိပိဋကတ္ေတာ္မ်ား ေက်ာက္ထက္အကၡရာတင္ရာတြင္ ႀကီးၾကပ္ရန္ စီစဥ္ေနသည္။ မင္းတရားႏွင့္အတူ သားေတာ္မကၡရာမင္းသား၊ အေနာက္၀န္ရပ္ေစာက္ၿမိဳ႕စား၊ လႈိင္းတက္ၿမိဳ႕စား၊ ဘုန္းေတာ္ျဖစ္ေသနတ္ဗိုလ္၊ ကိုယ္ရံေတာ္၊ စားေတာ္ကြမ္း၊ ေရထီးဓားလက္စြဲ စသည့္ ေနာက္လိုက္ငါးဆယ္ခန္႔တို႔ လိုက္ပါရန္ ပြဲေတာ္ေဆာင္မွ စံနန္းေတာ္အေနာက္တံခါးဆီသို႔ ထြက္လာၾကသည္။
နန္းေတာ္၀င္းႏွင့္ ကပ္လ်က္ရွိ ျမင္ကြန္းမင္းသား၀င္းတြင္ ငျဖဴသီး၊ ေဇာ္ဂ်ီဗိုလ္ အစရွိေသာ ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားတို႔၏ ေနာက္လိုက္ (၅၀)ခန္႔မွာ အရက္ေသစာ ေသာက္စားရင္း ရဲေဆးတင္ေနၾကသည္။
ဦးပုည သတ္မွတ္ေပးေသာ မြန္းတက္ခ်ိန္ အခါေတာ္သို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ ေတာင္ျပင္ေဟာ္ကုန္းဘက္တြင္ ေစာင့္ေနသူတို႔က မီး႐ႈိ႕အခ်က္ေပးသည္။ ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားတို႔သည္ ရန္ျဖစ္ေလဟန္ အကြက္ဆင္ၿပီး စံနန္းေတာ္အတြင္းသို႔ ေျပး၀င္သည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ ဓားကိုင္ကာ ခုတ္မည့္ဟန္ျဖင့္ ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားေနာက္မွ လိုက္သည္။ ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားက အသက္ေဘးမွ လြတ္ေအာင္ေျပးသည့္ဟန္ျဖင့္ ေျပးလာရင္း လႊတ္ေတာ္အနီးသို႔ ေရာက္သည့္အခါ `ဘေထြးေတာ္ ကယ္ေတာ္မူပါ´ ဟု အသံကုန္ေအာ္သည္။
ကေနာင္မင္းသားသည္ မင္းသားညီေနာင္တို႔ ရန္ျဖစ္ေနၾကၿပီဟု မွတ္ထင္ၿပီး တားရန္ႀကိဳးစားသည္။ သို႔ေသာ္ စံနန္းေတာ္၀င္းအတြင္း ဓားကိုင္၍၀င္လာေသာ ျမင္ကြန္းမင္းသား၏ မူမမွန္ပံုကို သတိျပဳမိသြားသည္။ မိမိကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ လႊတ္ေတာ္တက္ရာ၌ ဓားလွံ၊ ေသနတ္မ်ားကို စံနန္းေတာ္အျပင္ အုတ္ဇရပ္၌ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ မ်ားႏွင့္အတူ ထားခဲ့ရပါလ်က္ ျမင္ကြန္းမင္းသားက ဓားကိုင္ၿပီး စံနန္းေတာ္၀င္းအတြင္း ၀င္လာပံုမွာ မ႐ိုးသားဟု အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသား စဥ္းစားမိသြားသည္။ မင္းသားညီေနာင္တို႔ေနာက္မွ ေနာက္လိုက္မ်ား ပါလာသည္ကလည္း မသကၤာစရာ ျဖစ္၏။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမင္ကြန္းမင္းသား၏ မူမမွန္ပံုကို ရိပ္စားမိသျဖင့္ စံုစမ္းရန္ ေရွ႕သို႔တိုးထြက္သြားေသာ ျမေတာင္၀န္ႀကီးဦးမႈိမွာ ပုန္ကန္သူတို႔၏ ဓားခ်က္မိသြားေလသည္။ ဦးမႈိ၏ အျဖစ္ကို ေတြ႔ျမင္လိုက္ရေသာ ဖိနပ္ေတာ္သား ဦးကရင္က `ရန္သူေတာ္ပါဘုရား၊ သတိထားပါဘုရား´ဟု ေအာ္ဟစ္သတိေပးသည္။ ကေနာင္မင္းသားသည္ တူေတာ္ေမာင္မင္းသားမ်ား ရန္ရွာမည့္ အစီအစဥ္ကို သိသြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လႊတ္ေတာ္ေပၚသို႔ ေျပးတက္၏။ အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသားသည္ ရန္ကိုေရွာင္ရန္ ႀကိဳးစားရင္း ေလွခါးအတက္တြင္ ျမင္ကြန္းဘက္ေတာ္သား ငျဖဴသီး မီလာၿပီး ဓားႏွင့္ခုတ္သျဖင့္ ေျခေထာက္ကို ဓားခ်က္ထိၿပီး လဲက်သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသား ေရာက္လာကာ အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသား၏ ေခါင္းကို ျဖတ္ယူလိုက္သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ေခတ္မီလက္နက္ႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္ခ်င္ေသာ အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသားသည္ မေလာက္ေလး မေလာက္စား မင္းသားငယ္မ်ား၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ က်ဆံုးရသည္။ ပုန္ကန္သူတို႔သည္ ကေနာင္မင္းသား၏ ဘက္ေတာ္သားမ်ားျဖစ္ေသာ မလြန္မင္းသား၊ ျပင္စည္မင္းသား၊ စကုမင္းသားတို႔ကို အိမ္ေရွ႕မင္းက ေခၚသည့္ဟန္ လိမ္ညာေခၚယူကာ စံနန္းေတာ္ လက္ယာ၀င္း တံခါးအျပင္၌ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္လိုက္ၾကသည္။
ဒီအေရးမွာ အိမ္ေရွ႔စံ ကေနာင္မင္းသား၊ ျမေတာင္ျမိဳ႔စားေသနတ္၀န္ၾကီး၊ မလြန္မင္းသား၊ စကုမင္းသားနဲ႔ ျပင္စည္မင္းသားတို႔ က်ဆံုးခဲ့ၾကသည္။ ေလာင္းရွည္ၿမိဳ႕စား ၀န္ႀကီး၊ လက္၀ဲ၀င္းမွဴး၊ ေျမဒူးၿမိဳ႕စား စသူတို႔ ဒဏ္ရာရၾကသည္။ ပခန္း၀န္ႀကီး ဦးရန္ေ၀း အပါအ၀င္ မွဴးမတ္အခ်ဳိ႕ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခဲ့ၾကသည္။
ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ညီေနာင္တို႔၏ ေနာက္လိုက္သားမ်ားသည္ တံခါးနီ နန္းေျမဘံုစံနန္းေတာ္ကို အတင္း၀င္ၾကသည္။ အေရွ႕၀င္းမွဴး၊ ေတာင္ထား၀ယ္ဗိုလ္၊ ကင္း၀န္မင္းႀကီးတို႔သည္ စံနန္းေတာ္သို႔က်ဴးေက်ာ္လာေသာ ျမင္ကြန္းမင္းသားတို႔အား ခုခံတိုက္ခိုက္သည္။ သို႔ေသာ္အားျခင္းမမွ် ခုခံသူတို႔ အထိအခိုက္ အက်အနာမ်ားသည္။ အတြင္း၀န္ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕စား မင္းႀကီး မဟာမင္းလွေက်ာ္ေခါင္ကို ဓားမ်ားျဖင့္မိုးကာ ၿခိမ္းေျခာက္၍ သစၥာခံေစသည္။ သူရဲ၀န္ `ေရႊျပည့္ရန္ေအာင္ျမင္း၀န္ သတိုးမင္းႀကီး မဟာသမိန္ေဘျဖတ္စ´ကိုလည္း ၎နည္းအတိုင္း သစၥာခံေစရာ သစၥာမခံျငင္းဆန္သျဖင့္ ငျဖဴသီးကပင္ လုပ္ၾကံလိုက္ရာ စံနန္းေတာ္ေပၚတြင္ က်ဆံုးရ၏။ သူရဲ၀န္၏ ေက်ာက္စီဓားကို ငျဖဴသီးက ရေလသည္။ ေဗာင္းေတာ္ေဆာင္မာရဘင္ တံခါးကိုဖ်က္၍ အတင္း၀င္ေရာက္လုပ္ၾကံၾကသျဖင့္ တံခါးမွ ေစာင့္ေရွာက္ခုခံသူ ေတာင္ဒ၀ယ္ဗိုလ္သည္ ရန္သူ႕လက္ခ်က္ျဖင့္ က်ဆံုးရေလသည္။
ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားသည္ မင္းတုန္းမင္းရွိရာ ယာယီနန္းေတာ္သို႔ အေျပးလာေသာအခါ မင္းတုန္းမင္းအနီး ခစားေနေသာ ကင္း၀န္မဟာမင္းလွေဇယ်သူမွ `ခမည္းေတာ္ကို မလုပ္ၾကံသင့္ပါ ဘုရား´ဟုဆိုကာ ေရွ႕မွစီး၍ကာကြယ္သျဖင့္ ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားလက္ခ်က္ျဖင့္ ကင္း၀န္မဟာမင္းလွေဇယ်သူမွာလည္း က်ဆံုးရေလသည္။ မင္းတုန္းမင္းလည္း လုပ္ၾကံမည့္ဆဲဆဲ လြတ္ေျမာက္ခဲ့၍ အခင္းျဖစ္သည္ဆိုသည္ႏွင့္ နန္းေတာ္သို႔ ၀င္ရန္ႀကိဳးစားသည္။ ၀င္းအျပင္သို႔အေရာက္တြင္ ျမင္ကြန္းမင္းသားက လုပ္ၾကံရန္ တာ၀န္ေပးထားေသာ ေရႊဓားဗိုလ္ ငပိုက္ႀကီးႏွင့္ ေတြ႕သည္။ မင္းတုန္းမင္းသည္ သူ႔အား လုပ္ၾကံရန္ေစာင့္ေနေသာ ငပိုက္ႀကီးကို ေတြ႕သည္ႏွင့္ `ငပိုက္ႀကီး ငါ့ကိုပို႔စမ္း´ဟု အမိန္႔ေပးသည္။ ငပိုက္ႀကီးသည္ မင္းတုန္းမင္း၏ အမိန္႔ေပးသံကို ၾကားသည္ႏွင့္ သူ၏ တာ၀န္ကို ေမ့ေလ်ာ့သြားသည္။ သူလုပ္ၾကံရမည့္ မင္းတုန္းမင္းကို ခ်ီပိုးၿပီး နန္းေတာ္စီသို႔ ခတ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္သည္။ မိဖုရားေခါင္ႀကီးကို ကုလားပ်ဳိေသနတ္စာေရး ေမာင္ျခံဳက ခ်ီပိုးၿပီး ပို႔ရသည္။ မကၡရာမင္းသားမွာ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားႏွင့္ အတူ ဖခင္မင္းတရားကို ကာကြယ္ၿပီးလိုက္သည္။ လမ္းခရီးတြင္ အေနာက္၀န္ဦးတက္တူကို ျမင္းႏွင့္ေတြ႕သည္။ မင္းတုန္းမင္းသည္ ထိုျမင္းေပၚသို႔ေျပာင္းစီးၿပီး ခရီးဆက္ကာ နန္းေတာ္သို႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ေျမာက္ဘက္ ပန္းဦးတံတားမွ ေဘးကင္းစြာ ၀င္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ၀န္ႀကီးဦးရန္ေ၀းမွာလည္း တပ္ေတာ္ႏွင့္ ေတြ႕ၿပီး ေနာက္ကလိုက္ပါလာသည္။
မင္းတုန္းမင္း ေရႊနန္းေတာ္သို႔ ၀င္ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားတို႔သည္ ယာယီနန္းေတာ္အတြင္း ေမႊေႏွာက္ၿပီး ခမည္းေတာ္ကို လိုက္လံရွာေဖြသည္။ စံနန္းေတာ္တြင္ မေတြ႔ရသည့္အခါ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္လာၿပီး (ေရႊကၽြန္းပိုင္ကၽြန္းလြန္ခါမွ ပ်ဳိတားႏိုင္႐ိုးလား) ဟူေသာ တေပါင္သီခ်င္းမ်ားကို ဟစ္ေအာ္ေၾကြးေၾကာ္ရင္း ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ ဦးထိပ္တံခါးမွ ၿမိဳ႕အတြင္းသို႔ ၀င္သည္။ ၿမိဳ႕အတြင္းသို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ ေရြးေတာ္ယူတံခါးမွ သစ္တပ္အတြင္းသို႔ ၀င္ရန္အားထုတ္ၾကသည္။ ေရြးေတာ္ယူတံခါးတြင္ နတ္ရွင္ေရြး ေသနတ္ဗိုလ္ ေမာင္စို တပ္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္သည္။ ေသနတ္ဗိုလ္တပ္က ျမင္ကြန္းတပ္ကို မတားႏိုင္သျဖင့္ ဆုတ္ခြာရာ ေရြးေတာ္ယူတံခါး ပြင့္သြား၏။ ျမင္ကြန္းမင္းသား၏ အမိန္႔ႏွင့္ ေနာက္လိုက္ တပ္သားမ်ားက လႊတ္ေတာ္ကို ၀င္စီးသည္။ လႊတ္ေတာ္အတြင္းရွိေနေသာ မေကြးၿမိဳ႕စား၀န္ႀကီး သတိုးမင္းႀကီး မဟာမင္းလွ သီဟသူ၊ ၀န္ေထာက္ေက်ာက္ရဲ ၿမိဳ႕စားမင္းႀကီး မင္းေခါင္သီဟသူ၊ အသည္၀န္ေထာက္မင္းႀကီး မဟာသီဟသူရ၊ ၀န္ႀကီးဦးၾကာႏုႏွင့္ မွဴးမတ္မ်ား အဖမ္းခံၾကရသည္။
ျမင္ကြန္းမင္းသား၏ တပ္သည္ တံခါးနီကို စီးႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ တံခါးနီေပါက္လွ်င္ နန္းေတာ္သို႔ေရာက္ၿပီ။ ထိုအခါ ရာဇပလႅင္သည္ မိမိတို႔ လက္၀ယ္သို႔ ေရာက္မည္။ တံခါးနီမွေန၍ မကၡရာမင္းသားႏွင့္ ပခန္း၀န္ႀကီးတို႔ ဦးစီးေသာတပ္မ်ားက ရြတ္ရြတ္ခၽြန္ခၽြန္ ျပန္လည္ခုခံသည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ မကၡရာမင္းသားကို စည္း႐ံုးရန္ႀကိဳးစားသည္။ မကၡရာမင္းသားက `ငါ့ဗိုက္ထဲမွာ ခမည္းေတာ္ရဲ႕ ထမင္းရွိတယ္´ ဟုဆိုၿပီး ျပန္လည္ခုခံသည္။ ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားသည္ နန္းတြင္းသို႔ အလြယ္တကူမ၀င္ႏိုင္သျဖင့္ လႊတ္ေတာ္ကို မီး႐ႈိ႕ရန္ ျမင္ကြန္းမင္းသားအား အၾကံေပးသည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားက နန္းေတာ္ထဲမွာ မယ္ေတာ္ရွိေန၍ ညီေတာ္၏ အၾကံကိုလက္မခံေပ။ မင္းသားညီေနာင္တို႔သည္ ပုရပိုက္တြင္ ၿမိဳ႔နန္းတစ္ျခမ္းကို ရၿပီ၊ ခမည္းေတာ္သေဘာထားကို သိလိုသည္ဟု စာေရး၍ ပိုးနီပု၀ါရစ္ပတ္ကာ တံခါးနီအတြင္းသို႔ ပစ္ခ်သည္။ ထိုစာကို တံခါးနီအမႈထမ္း ငေရခ်မ္းမွတစ္ဆင့္ မင္းတုန္းမင္းကိုယ္ေတာ္တိုင္ဖတ္ၿပီး ငါ့ကိုရန္မျပဳႏွင့္ ဟုစာေရးကာ ပု၀ါနီရစ္ပတ္ၿပီးလွ်င္ ျမင္ကြန္းညီေနာင္တို႔၏ မိခင္ ေတာင္ေရႊေရးမိဖုရားအား အပို႔လႊတ္သည္။
မင္းသားညီေနာင္တို႔သည္ စာကိုအေရးမထားဘဲ ဆက္လက္တိုက္ခိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ကေနာင္မင္းသား၏တပ္မ်ားက ကေနာင္မင္းသားကြယ္လြန္သည္ကို မသိဘဲ ၎၏သခင္ကိုရွာရန္ နန္းေတာ္သို႔ ခ်ီတက္လာၾကသည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသား၏ တပ္မ်ားသည္ ကေနာင္မင္း၏ တပ္မ်ားလာေသာအခါ ထြက္ေျပးၾကရသည္။ အသာစီးရေနေသာ ျမင္ကြန္းမင္းသားတပ္မ်ားသည္ တခဏအတြင္းမွာပင္ အေရးနိမ့္ သြားၾကသည္။ တိုက္ပြဲတြင္ ျမင္ကြန္းမင္းသားဘက္က အထိနာၿပီး အေနာက္႐ံုးဘက္တြင္ သြားေရာက္စု႐ံုးစဥ္ မင္းတုန္းမင္းအား လႊတ္ေပးလိုက္ေသာ ငပိုက္ႀကီးကို ေတြ႔သည္ႏွင့္ ျမင္ကြန္းမင္းသားက အဆံုးစီရင္လိုက္သည္။ အေနာက္႐ံုးမွေန၍ တစ္ညလံုး နန္းေတာ္သို႔ ေသနတ္စိန္ေျပာင္းမ်ားျဖင့္ ပစ္ခတ္သည္။ မင္းတုန္းမင္းတပ္က နန္းေတာ္မွေန၍၎ ကေနာင္မင္းသားတပ္က သစ္တပ္အျပင္မွေန၍၎ တိုက္ခိုက္သျဖင့္ ျမင္ကြန္းတပ္သည္ ည သံုးခ်က္တီးေက်ာ္အခ်ိန္၊ ၿမိဳ႕ေတာင္ဘက္ `ရန္ႏွိမ္´တံခါးမွ ဆုတ္ခြာကာ ဆိပ္ကမ္းရွိ ဘုရင္ပိုင္ေရနန္းစၾကာ သေဘၤာႏွင့္ ေအာက္ပိုင္း မလြန္အရပ္ကို စုန္ျပီးေျပးၾကသည္။ လမ္းခရီးတြင္ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားကို တိုက္ခိုက္ကာ ေရႊေငြရတနာပစၥည္းမ်ားကို သိမ္းယူသည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားႏွင့္ အေပါင္းအပါတို႔သည္ ျမင္းျခံတြင္လူစုကာ ေနျပည္ေတာ္ကို တိုက္ခိုက္ရန္ၾကံေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားတို႔ကို ဖမ္းဆီးရန္အတြက္ အတြင္း၀န္ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕စား မင္းႀကီး မဟာမင္းလွေက်ာ္ေခါင္ကို လက္နက္လူသူအျပည့္ႏွင့္ ျမနန္းစၾကာ သေဘၤာျဖင့္ လိုက္ေစသည္။ သို႔ေသာ္ ျမင္ကြန္းမင္းသားအဖြဲ႔သည္ အဂၤလိပ္ အစိုးရပိုင္နယ္ေျမထဲသို႔ ဆုတ္ခြာသြားၿပီး လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့သည္။
* ျမင္ကြန္းမင္းသား ညီေနာင္ႏွင့္အတူ မိခင္ ေတာင္ေရႊေရးမိဖုရားလည္း ပါသြားေလသည္။
ျမင္ကြန္းမင္းသား ညီေနာင္တို႔သည္ ေနာက္လိုက္အေျခြအရံ အနည္းငယ္ႏွင့္ ရန္ကုန္သို႔ ထြက္ခြာလာရာ အလြန္ေမာပန္းေတာ္မူသျဖင့္ ေတာစပ္တစ္ခု၌ အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္ နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္တို႔က မလြတ္တမ္း အေစာင့္အၾကပ္ ျပင္းထန္စြာျဖင့္ ဖမ္းဆီးၿပီးလွ်င္ အလြန္က်ဥ္းေျမာင္းလွေသာ အခ်ဳပ္အေႏွာင္တို႔ျဖင့္ ကပၸလီကၽြန္းသို႔ ပို႔ေလသည္။ ထိုၿမိဳ႕၌လည္း စိတ္မခ်ရေသးသျဖင့္ ကာလကတၱားသို႔ ၎၊ ထိုမွတဆင့္ ခ်ဴနာၿမိဳ႕သို႔၎၊ တဖန္ ဗာရာဏသီၿမိဳ႕သို႔ ၎ ပို႔ေဆာင္ကာ မည္သည့္ကိုမွ် ထြက္ခြင့္ မျပဳေတာ့ေခ်။
* ကေနာင္မင္းသား လုပ္ၾကံခံရေသာေန႔မွာပင္ ကေနာင္မင္းသား၏ သားေတာ္ႀကီး ပန္းထိမ္းမင္းသားက ေနာက္လိုက္မ်ားႏွင့္ ေရႊဘိုသို႔ ထြက္သြား၍ ေနျပည္ေတာ္ကို ပုန္ကန္ေသာ ပန္းထိမ္းမင္းသား အေရးအခင္းျဖစ္လာေလသည္။
မေလွ်ာ့ေသာဇြဲ
ကေနာင္မင္းသားကို လုပ္ၾကံခဲ့ေသာ ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ တိုင္းတပါးသို႔ ေရာက္ရွိေနေသာ္လည္း အာဏာသိမ္းမည့္အၾကံအစည္ကို မေလွ်ာ့ဘဲ ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားသည္။ ဗာရာဏသီရွိ အက်ယ္ခ်ဳပ္ခံထားရေသာ စံအိမ္မွ ျမင္ကြန္းမင္းသားသည္ သူ၏ အ၀တ္ေဟာင္းမ်ားကို လာယူေလွ်ာ္ဖြတ္ ေပးေသာ ဒိုဘီႀကီးကို ဖမ္းစီး၍ ဒိုဘီႀကီး၏ အ၀တ္မ်ားကို၀တ္ဆင္ၿပီး အ၀တ္ေဟာင္းထုပ္ကို ေခါင္းတြင္ရြက္ကာ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ သြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ကုန္သည္တစ္ေယာက္၏ အခိုင္းအေစကူလီအျဖစ္ ျပင္သစ္အပိုင္ ခ်ႏၵရာနဂိုၿမိဳ႕သို႔ အေရာက္သြားၿပီး ျပင္သစ္အစိုးရထံ ခိုလႈံသည္။
ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမသည္ ဂ်ပန္ျပည္မွအျပန္ ကိုရီးယား၊ တ႐ုတ္ျပည္တို႔မွတစ္ဆင့္ အင္ဒိုခ်ဳိင္းနားရွိ ဆိုင္ဂံု (ယခု ဗီယက္နမ္ ဆိုရွယ္လစ္ သမၼတႏိုင္ငံ ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕ေတာ္)သို႔ ၀င္ခဲ့သည္။ ဆိုင္ဂံုၿမိဳ႕တြင္ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီး၏ သားေတာ္ ျမင္ကြန္းမင္းသားႀကီးႏွင့္ ၎၏ သားေတာ္ႏွစ္ပါးတို႔ ေနထိုင္လ်က္ရွိသည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားႀကီးက ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမအေၾကာင္းကို သတင္းစာမ်ားမွတစ္ဆင့္ ၾကားသိၿပီး ျဖစ္ရာ အလြန္ေတြ႕ခ်င္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမ ဆိုင္ဂံုၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိေနေၾကာင္း သိလွ်င္ သိခ်င္း ျမင္ကြန္းမင္းသားႀကီးက ဆရာေတာ္အားပင့္၍ ဆြမ္းေကၽြးခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေနစဥ္ ျမင္ကြန္းမင္းသားႀကီးက အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ရာဇပလႅင္ေပၚ ဖင္မထိုင္ရသမွ်ေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို မျပန္ေတာ့ဘူးဟု ေလွ်ာက္ထားရာ ဆရာေတာ္က ဒကာႀကီး၊ ခဲတစ္လံုးကို ေရထဲခ်က အသံျမည္ပါလိမ့္မည္၊ ျမန္မာျပည္ကေတာ့ အသံျမည္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ ဟု မိန္႔ေတာ္မူရာ ျမင္ကြန္း မင္းသားႀကီးမွာ မ်က္ရည္မ်ားပင္ က်ရွာခဲ့သည္ဟု ဆို၏။
စိတ္နာၾကပံု
သာယာဝတီမင္းေခၚ ေရႊဘိုမင္းလက္ထက္၊ အမရပူရနန္းၿမိဳ႕အတြင္း မင္းတုန္းမင္းသားႏွင့္ ကေနာင္မင္းသားတို႔ ညီေနာင္ စံေတာ္မူသည့္ ၀င္းႏွစ္၀င္းမွာ ကပ္လွ်က္ရွိသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ကေနာင္မင္းသား ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ေဆာင္ရသခင္ႀကီး (ခင္ဖြားႀကီး)၏ အေဆာင္ႏွင့္ ျမင္ကြန္းမင္းသား၏ မယ္ေတာ္အေဆာင္တို႔မွာ နီးကပ္သည္။ ျမင္ကြန္းမင္းသားမွာ ငယ္စဥ္က ပန္းနာရင္က်ပ္ရွိသျဖင့္ မအိပ္ရ၍ ခင္ဖြားႀကီးက ထိန္းရ၊ ျပဳစုရသည္ဟု ဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမင္ကြန္းညီေနာင္ လက္ခ်က္ႏွင့္ အိမ္ေရွ႕မင္း နတ္ရြာစံရေသာအခါ ခင္ဖြားႀကီးသည္ ျမင္ကြန္းမင္းသားကို အလြန္စိတ္နာသည္ဟု အိမ္ေရွ႕ေတာ္ဆက္မ်ားက ေျပာၾကသည္။
ဘ၀နိဂံုး
၁၉၀၈-ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ(၁၄)ရက္တြင္ ျမင္ကြန္းမင္းသား၏ မိခင္ ေတာင္ေရႊေရးမိဖုရားသည္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ၊ ေဆးဂံုၿမိဳ႕ (ယခု-ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕)၌ ကြယ္လြန္သည္။
၁၉၂၁-ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ (၂၀)ရက္တြင္ ျမင္ကြန္းမင္းသားႀကီး (၁၈၄၂-၁၉၂၁)သက္ေတာ္ (၇၉)ႏွစ္သည္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕၌ ကံကုန္သည္။
ပန္းထိမ္းမင္းသား အေရးအခင္း---From Myanmar Online Encyclopedia
ပန္းထိမ္းမင္းသားသည္ အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသားႏွင့္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ ရွင္ေက်း မွ ေမြးဖြားေသာ သားေတာ္ႀကီးျဖစ္သည္။ ေမာင္ႏွမ ငါးဦးရွိသည္။
1. ပန္းထိမ္း မင္းသား (ငယ္မည္=ေမာင္ညိဳ)
2. ေတာင္ညိဳ မင္းသမီး (ျမင္ကြန္းမင္းသား၏ မိဖုရား)
3. ရန္ေအာင္ျမင္ မင္းသမီး
4. စမၸယ္နဂိုရ္ မင္းသမီး (ကေနာင္မင္းသား၏ အခ်စ္ဆံုးသမီးေတာ္)
5. တိုင္တား မင္းသားတို႔ ျဖစ္သည္။
ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးအခင္းေၾကာင့္ အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသား ကံေတာ္ကုန္သည့္ေန႔မွာပင္ အိမ္ေရွ႕အတြင္း၀န္ ဦးသင္၏ ေျမႇာက္ေပးမႈေၾကာင့္ ပန္းတိမ္းမင္းသားႏွင့္ ေနာက္လိုက္မင္းသားမ်ားသည္ ေရႊဘို(ရတနာသိဃၤ)သို႔ ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ ပန္းတိမ္းမင္းသားသည္ ေရႊဘိုမသြားမီ ရတနာပံုေရႊၿမိဳ႕ေတာ္၏ အေနာက္ေျမာက္ရွိ ကေနာင္မင္းသား တည္ေသာစက္႐ံုမ်ားသို႔သြားေရာက္ၿပီး ညီေတာ္ေၾကးျမင့္မင္းသား၊ တိုင္တားမင္းသား၊ေတာင္ပံုမင္းသားတို႔ကို ေစာင့္စား၍ စက္႐ံုရွိ အလုပ္သမားမ်ားကို စည္း႐ံုးေလသည္။ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားႏွင့္ မတၱရာမွတဆင့္ ေရႊဘို(ရတနာသိဃၤ)သို႔ ထြက္ခြာေလသည္။ ေရႊဘိုမွေန၍ လက္နက္အင္အား၊ လူအင္အားစုကာ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးအား ပုန္ကန္ရန္ ၾကံစီျခင္းကို ပန္းထိမ္းမင္းသား အေရးအခင္းဟု ေခၚဆိုသည္။ ကေနာင္မင္းသား၏ သားေတာ္မ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ပန္းတိမ္းမင္းသားႏွင့္ အတူ ေၾကးျမင့္မင္းသား၊ တိုင္တားမင္းသား၊ ေတာင္ဆင္းမင္းသား၊ ေတာင္ပံုမင္းသား၊ ရြာသာမင္းသား၊ တူရြင္းတိုင္မင္းသားတို႔ ပါ၀င္ၾကသည္။ ပန္းတိမ္းမင္းသား ေရႊဘိုသို႔ထြက္ခြာသြားေသာအခါ က်န္ရွိေနေသာ မယ္ေတာ္ႏွင့္ ညီမေတာ္မင္းသမီးမ်ားအား ေနျပည္ေတာ္မွာ ထိန္းသိမ္းခံၾကရသည္။
အေၾကာင္းရင္း
* အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသား လုပ္ၾကံခံရျခင္းသည္ မင္းတုန္းမင္းက ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္မင္းသားတို႔အား ေျမႇာက္ပင့္အားေပးမႈဟု ယူဆျခင္း။
* ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးတြင္ မင္းတုန္းမင္း၏ အၾကံအစီပါသည္ဟု ယူဆျခင္း။
* မင္းတုန္းမင္းသည္ ကေနာင္မင္းအား အိမ္ေရွ႕စံ အပ္ႏွင္းခဲ့သည္။ ကေနာင္မင္းသား ဘုရင္ျဖစ္လွ်င္ သားေတာ္ ပန္းတိမ္းမင္းသားက နန္းလ်ာျဖစ္လာ၍ အ႐ိုက္အရာကို ဆက္ခံႏိုင္မည္။ ယခုေသာ္ ကေနာင္က်ဆံုးၿပီးေနာက္ နန္းလ်ာအျဖစ္ ပန္းတိမ္မင္းသား ဆက္ခံႏိုင္ခြင့္ မရွိေတာ့ျခင္း။ ထိုအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ပန္းတိမ္းမင္းသားသည္ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးအား ပုန္ကန္ေတာ္လွန္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
ေရႊဘိုသို႔ သြားျခင္း
ပန္းတိမ္းမင္းသား ေရႊဘိုနယ္သို႔ သြားရျခင္းမွာ-
* ေရႊဘိုနယ္သည္ အေလာင္းဘုရားလက္ထက္က ေအာင္ေျမျဖစ္ခဲ့ျခင္း။
* ေရႊဘိုနယ္သည္ ဖခင္ကေနာင္မင္းသားႀကီး စားရေသာနယ္ျဖစ္ျခင္း၊ မိမိအား ေထာက္ခံအားေပးကူညီမည့္သူ ေပါမ်ားျခင္း။
* ပုဂံမင္းလက္ထက္တြင္ မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ကေနာင္မင္းသားတို႔က ေရႊဘိုသို႔သြားကာ အင္အားစု၍ ပုန္ကန္ေတာ္လွန္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
ပန္းတိမ္းမင္းသား၏ တပ္မေတာ္သည္ ေရႊဘို၌ လူအင္အား လက္နက္အင္အား တစ္ေန႔တစ္ျခား တိုးတက္မ်ားျပားလွ်က္ရွိေနသည္။ ေနျပည္ေတာ္ရွိ မင္းတုန္းမင္း၏ ဘုရင့္တပ္မေတာ္သည္ ျမင္ကြန္း ျမင္းခုန္တိုင္ အေရးေတာ္ပံုတြင္ အထိနာခဲ့သျဖင့္ အင္အားေလ်ာ့ပါးလွ်က္ရွိသည္။ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီးအေနျဖင့္ ပန္းတိမ္းမင္းသားအေပၚ ညႇာတာေထာက္ထားေသာ စိတ္ရွိေၾကာင္း၊ အခ်ိန္မီ ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္သို႔ ျပန္လည္၀င္ေရာက္လာပါက အျပစ္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ခြင့္လႊတ္၍ ေနျမဲအရာကို ျပန္လည္ခ်ီးျမႇင့္မည္ဟု သံတမႏ္ေစလႊတ္၍ အေၾကာင္းၾကားသည္။ ပန္းတိမ္းမင္းသားႏွင့္ အေပါင္းပါမ်ားက မင္းတုန္းမင္း၏ သံတမန္ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို ပယ္ခ်လိုက္သည္။ ပန္းတိမ္းမင္းသားအေနျဖင့္ ရတနာပံု ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ ခ်ီတက္တိုက္ခိုက္လွ်င္ မုခ်ေအာင္ျမင္မည္ဟု ထင္ထားသည္။ မင္းသားသည္ အခ်ိန္အခါကို အခြင့္ေကာင္းယူကာ သူပုန္တပ္မေတာ္ႀကီးကို ဦးစီး၍ ေနျပည္ေတာ္သို႔ တစ္ရွိန္ထိုး ခ်ီတက္ခဲ့ေလသည္။
မင္းတုန္းမင္းအေနျဖင့္ သူပုန္တပ္ကို ရင္ဆိုင္ႏွိမ္ႏွင္းရန္ စိတ္ဓာတ္အင္အား မ်ားစြာေလ်ာ့ပါးလွ်က္ရွိေနသည္။ ပန္းတိမ္းမင္းသားကို ထီးနန္းလႊဲေပးရန္ ဆႏၵရွိသည္ဟု သတင္းထြက္လာသည္။ ထိုအခါ မိဖုရားမ်ားက မင္းတုန္းမင္း၏ အၾကံကို လက္မခံႏိုင္ေပ။ ပုန္ကန္လာေသာ မင္းသားကို ထိထိေရာက္ေရာက္ကြက္မ်က္ႏွိမ္ႏွင္းရန္ ရွိေၾကာင္း အၾကံေပးၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မင္းတုန္းမင္းသည္ ခုခံႏွိမ္ႏွင္းရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေလသည္။ သူပုန္တပ္မေတာ္ကို ႏွိမ္ႏွင္းရန္ သားေတာ္မင္းသားမ်ားႏွင့္ စည္းေ၀းဆံုးျဖတ္ေလသည္။ မကၡရာမင္းသား၊ ေညာင္ရမ္းမင္းသားႏွင့္ သံုးဆယ္မင္းသားတို႔ကို ဘုရင့္တပ္မေတာ္ကို ဦးစီး၍ တိုက္ခိုက္ေစသည္။
တိုက္ပြဲတြင္ ဘုရင့္ တပ္မေတာ္က ရြပ္ရြပ္ခၽြန္ခၽြန္ ခုခံတိုက္ခိုက္ၾကသည့္အတြက္ ေရရွည္စစ္ကို ဆင္ႏြဲလာေသာအခါ ပန္းတိမ္းမင္းသား တပ္မ်ားသည္ မခံႏိုင္ျဖစ္လာသည္။ လက္နက္ခဲယမ္း မီးေက်ာက္အင္အား တျဖည္းျဖည္း နည္းပါးလာသျဖင့္ ဘုရင့္တပ္မေတာ္ကို ဆက္လက္တိုက္ခိုက္ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း သိလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္း ဆန္တက္ကာ ေက်ာက္ေျမာင္းသို႔ ဆုတ္ခြာခဲ့ေလသည္။ ေညာင္ရမ္းမင္းသား ဦးစီးေသာ ဘုရင့္တပ္မေတာ္က ေက်ာက္ေျမာင္းအထိ လိုက္လွန္တိုက္ခိုက္ေလသည္။ ပန္းတိမ္းမင္းသား၊ ညီေတာ္ တိုင္တားမင္းသားႏွင့္ အေပါင္းပါမ်ားသည္ ေက်ာက္ေျမာင္းတြင္ အဖမ္းခံရၿပီး ေနျပည္ေတာ္တြင္ အက်ဥ္းခ်ထားခံရသည္။
ကြက္မ်က္ျခင္း
အက်ဥ္းခ်ထား ခံရစဥ္ ပန္းတိမ္းကိုယ္ေတာ္ေလးႏွင့္ မင္းသားငယ္မ်ားက ေထာင္ထဲမွေန၍ ႏွမေတာ္ ရန္ေအာင္ျမင္ မင္းသမီးႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ေနာက္ထပ္ပုန္ကန္ရန္ ၾကံစီသည္ဟု အတြင္းေတာ္ ၀န္ႀကီးမ်ားက စြပ္စြဲေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လႊတ္ေတာ္က စီရင္ခ်က္ခ်ကာ သူပုန္မင္းသား အားလံုး ကြက္မ်က္ေစသည္။
ကြက္မ်က္မည္ဆဲဆဲတြင္ မင္းတုန္းမင္းဆီ သတင္းေရာက္သြားသည္။ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီး အေနျဖင့္ သူ႔အမွားမ်ားကို သူသိၿပီး မင္းသားမ်ားအေပၚ မရက္စက္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ့ကာ အားလံုးလႊတ္ရန္ အမိန္ေပးလိုက္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ အမိန္႔ရေသာအခ်ိန္၌ ပန္းတိမ္းမင္းသားအား ကြက္မ်က္ၿပီးျဖစ္ေနသည္။ တိုင္တားမင္းသားႏွင့္ အျခားမင္းသားမ်ား အသက္ခ်မ္းသာရာ ရၾကေလသည္။
ကိုးကား
1. ↑ ေမာင္သန္းေဆြ(ထား၀ယ္)၏ ကုန္းေဘာင္ရွင္းတမ္း2. ↑ တကၠသိုလ္စိန္တင္၏ ေငြဓားဗိုလ္

No comments: